ข้อเสนอเกี่ยวกับสิทธิของเด็กและเยาวชนในการบริจาคเนื้อเยื่อและอวัยวะ ได้เป็นและยังคงเป็นประเด็นที่ก่อให้เกิดความกังวลอย่างมากในหมู่ประชาชน ประเด็นนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับความสามารถของเด็กในการตัดสินใจเรื่องดังกล่าวด้วยตนเอง แต่ยังก่อให้เกิดคำถามเกี่ยวกับความรับผิดชอบของกระทรวงสาธารณสุข รวมถึงรัฐมนตรีดาโอ ฮง แลน และรัฐบาล ในการเสนอร่างกฎหมายที่มีผลกระทบโดยตรงต่อชีวิตมนุษย์ตามเนื้อหาที่เสนอมาเพื่อหารือ ร่างกฎหมายฉบับแรกได้กล่าวถึงความเป็นไปได้ที่บุคคลอายุ 15 ถึงต่ำกว่า 18 ปี จะบริจาคเนื้อเยื่อที่สามารถฟื้นฟูได้ขณะยังมีชีวิตอยู่ให้แก่ญาติใกล้ชิด ในขณะเดียวกัน ร่างกฎหมายนี้ยังกำหนดกลไกให้ผู้เยาว์สามารถลงทะเบียนบริจาคเนื้อเยื่อและอวัยวะหลังเสียชีวิตได้ โดยต้องได้รับความยินยอมจากผู้แทนตามกฎหมาย บทบัญญัติเหล่านี้ก่อให้เกิดการอภิปรายในสังคมทันที: เด็กๆ มีวุฒิภาวะเพียงพอที่จะตัดสินใจในเรื่องที่อาจส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อร่างกายและอนาคตของพวกเขาหรือไม่? และหากความยินยอมมาจากพ่อแม่หรือผู้ปกครอง เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าสิ่งนี้สะท้อนถึงเจตจำนงเสรีของเด็กเองอย่างแท้จริง? ตามความเห็นของผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา นโยบายที่เกี่ยวข้องกับร่างกายของเด็กต้องได้รับการพิจารณาอย่างระมัดระวังที่สุด เด็กอาจเผชิญกับแรงกดดันจากครอบครัวและญาติ และอาจไม่เข้าใจอย่างเต็มที่ถึงผลระยะยาวจากการตัดสินใจของตนเอง ดังนั้น การมีความยินยอมบนกระดาษจึงไม่ใช่สิ่งสำคัญเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องคุ้มครองเด็กและรับรองสิทธิของพวกเขาในการปฏิเสธด้วย ในการประชุมอภิปรายเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2569 รัฐมนตรี Đào Hồng Lan ได้ระบุว่า ร่างกฎหมายดังกล่าวได้ถูกแก้ไขให้สอดคล้องกับหลักการดังกล่าวแล้ว…